Chiny BEE STAR TO GLORIFY YOUR WONDERFUL HONEY LIFE najnowsza firma Blog O Miód i zdrowie: przegląd najnowszych badań klinicznych

Abstrakcyjny

Miód to jeden z najbardziej cenionych i cenionych produktów naturalnych wprowadzonych do ludzkości od czasów starożytnych. Miód ma zastosowanie nie tylko jako produkt żywieniowy, ale także prozdrowotny opisany w medycynie tradycyjnej oraz jako alternatywna metoda leczenia schorzeń klinicznych, od gojenia ran po leczenie nowotworów. Celem niniejszego przeglądu jest podkreślenie właściwości miodu i jego wielości w aspekcie leczniczym. Tradycyjnie miód stosowany jest w leczeniu chorób oczu, astmy oskrzelowej, infekcji gardła, gruźlicy, pragnienia, czkawki, zmęczenia, zawrotów głowy, zapalenia wątroby, zaparć, inwazji robaków, hemoroidów, egzemy, gojenia się wrzodów i ran oraz jako suplement odżywczy. Stwierdzono, że składniki miodu mają działanie przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwzapalne, antyproliferacyjne, przeciwnowotworowe i przeciwprzerzutowe. Wiele dowodów sugeruje zastosowanie miodu w leczeniu ran, cukrzycy, nowotworów, astmy, a także chorób układu krążenia, neurologicznego i żołądkowo-jelitowego. Miód ma potencjalną rolę terapeutyczną w leczeniu chorób dzięki właściwościom fitochemicznym, przeciwzapalnym, przeciwdrobnoustrojowym i przeciwutleniającym. Flawonoidy i polifenole, które działają jako przeciwutleniacze, to dwie główne cząsteczki bioaktywne obecne w miodzie. Według współczesnej literatury naukowej miód może być przydatny i mieć działanie ochronne w leczeniu różnych schorzeń, takich jak cukrzyca, układ oddechowy, żołądkowo-jelitowy, sercowo-naczyniowy i nerwowy, a nawet jest przydatny w leczeniu raka, ponieważ w miodzie występuje wiele rodzajów przeciwutleniaczy. Podsumowując, miód można uznać za naturalny środek terapeutyczny do różnych celów leczniczych. Istnieją wystarczające dowody zalecające stosowanie miodu w leczeniu schorzeń. Na podstawie tych faktów zdecydowanie zaleca się stosowanie miodu na oddziałach klinicznych.

STRESZCZENIE

Istnieje kilka dowodów sugerujących wykorzystanie miodu w leczeniu chorób. Dlatego też miód na oddziałach klinicznych jest wysoce zalecany.

Stosowane skróty: WA: Aktywność wody, RDI: Zalecane dzienne spożycie, Si: Krzem, RB: Rubid, V: Wanad, Zr: Cyrkon, Li: Lit, Sr: Stront, Pb: Ołów, Cd: Kadm, As: Arsen, MIC: Minimalne stężenie hamujące, PARP: Polimeraza poli(ADP-rybozy), ROS: Reaktywne formy tlenu, iNOS: Indukowalny tlenek azotu syntaza, komórki NK: komórki NK, SCFA: krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, CRP: białko C-reaktywne.

Słowa kluczowe:Przeciwutleniacz, flawonoidy, miód, polifenole, środek leczniczy, tradycyjny

WSTĘP

Miód jest produktem naturalnym wytwarzanym z nektaru kwiatów przez pszczoły miodne (Apis mellifera; Rodzina: Apidae).[1] Miód był używany przez ludzi od czasów starożytnych, prawie 5500 lat temu.[2] Większość starożytnej populacji, w tym Grecy, Chińczycy, Egipcjanie, Rzymianie, Majowie i Babilończycy, spożywała miód zarówno ze względów odżywczych, jak i ze względu na swoje właściwości lecznicze.[2,3] Miód jest jedynym naturalnym produktem otrzymywanym od owadów i ma wartości odżywcze, kosmetyczne, terapeutyczne i przemysłowe.[4,5] Miód jest oceniany jako zbilansowana dieta i równie popularny wśród mężczyzn i kobiet w każdym wieku.[6] Miodu nie trzeba przechowywać w lodówce, nigdy się nie psuje, można go także przechowywać nieotwarty, w temperaturze pokojowej, w suchym miejscu.[7,8] Aktywność wody (WA) miodu mieści się w przedziale 0,56-0,62, a jego wartość pH wynosi prawie 3,9.[7,8] Miód był stosowany jako naturalny słodzik już od starożytności ze względu na wysoką zawartość fruktozy (miód jest o 25% słodszy od cukru w tabletkach).[8,9] Ponadto zastosowanie Coraz większą popularnością cieszy się także dodatek miodu do napojów.[8] Obecnie informacje na temat zastosowania miodu w leczeniu wielu chorób człowieka można znaleźć w ogólnych czasopismach, czasopismach i ulotkach o produktach naturalnych, sugerując szeroką gamę nieznanych działań.[10] Dowody wskazują, że miód może wywierać szereg korzystnych dla zdrowia efektów, w tym działanie przeciwutleniające,[11] przeciwzapalne,[12] przeciwbakteryjne,[13] przeciwcukrzycowe,[14] działanie ochronne na układ oddechowy, żołądkowo-jelitowy,[15] układ krążenia i układ nerwowy[16]. Chociaż przeprowadzono wiele badań na temat miodu, opublikowano tylko kilka. To badanie, będące kompleksowym przeglądem aktualnej literatury, podkreśla korzyści terapeutyczne miodu w leczeniu chorób.

METODY

Przeszukano literaturę w celu odnalezienia najnowszych artykułów ilustrujących skuteczność miodu w leczeniu chorób. Przeszukano kilka internetowych baz danych, w tym Web of Science, ScienceDirect i PubMed. Następujące słowa kluczowe zostały użyte indywidualnie i w połączeniu jako kryteria włączenia artykułów do przeglądu: miód przeciwutleniający, przeciwzapalny, przeciwbakteryjny, przeciwcukrzycowy, apoptotyczny, oddechowy, żołądkowo-jelitowy oraz układ sercowo-naczyniowy i nerwowy. Niniejszy przegląd obejmuje okres 42 lat, obejmujący publikacje od 1970 do 2014 roku. Wstępne poszukiwania dały prawie 200 wyników. Streszczenia tych artykułów zostały sprawdzone w celu potwierdzenia ich przydatności. Po uwzględnieniu dodatkowych kryteriów wykluczenia (język inny niż angielski i rękopisy niedostępne w pełnym tekście) pozostało 108 artykułów.

Historia lecznicza miodu

Dowody z malowideł z epoki kamienia pokazują leczenie chorób produktami pszczelimi, takimi jak miód, pochodzącymi sprzed 8000 lat. Starożytne zwoje, tabliczki i księgi – sumeryjskie tabliczki gliniane (6200 p.n.e.), papirusy egipskie (1900–1250 p.n.e.), Wedy (pisma hinduskie) 5000 lat, Święty Koran, Biblia i Hipokrates (460–357 p.n.e.) ilustrują, że miód był szeroko stosowany jako lek.[17,18,19] Koran wyraźnie wskazywał na lecznicze działanie miodu.[20] Pan natchnął pszczoły, aby budowały swoje ule na wzgórzach, na drzewach i w siedzibach ludzi, z ich ciał wypływa napój o różnych kolorach, w którym jest uzdrowienie dla ludzkości, zaprawdę, w tym jest znak dla tych, którzy się zastanawiają. Chociaż opublikowano wiele artykułów na temat miodu, większość z nich skupiała się na analizie biochemicznej, żywności i komercyjnym wykorzystaniu miodu. W medycynie tradycyjnej miód stosowano w leczeniu różnych schorzeń, w tym chorób oczu, astmy, infekcji gardła, gruźlicy, pragnienia, czkawki, zmęczenia, zawrotów głowy, zapalenia wątroby, zaparć, inwazji robaków, hemoroidów, egzemy, gojenia się wrzodów i ran.[20,21]

Składniki odżywcze i nieżywieniowe miodu

Obecnie rozpoznano około 300 rodzajów miodu.[22] Odmiany te są powiązane z różnymi rodzajami nektaru zbieranego przez pszczoły miodne. Głównym składem miodu są węglowodany, które stanowią 95–97% jego suchej masy. Ponadto miód zawiera główne składniki, takie jak białka, witaminy, aminokwasy, minerały i kwasy organiczne [Rysunek 1]. Czysty miód składa się również z flawonoidów, polifenoli, związków redukujących, alkaloidów, glikozydów, glikozydów nasercowych, antrachinonu i związków lotnych. [25,26,27] Monosacharydy (fruktoza i glukoza) to najważniejsze cukry miodu i mogą być przyczynił się do większości odżywczych i fizycznych efektów miodu.[28] Oprócz monosacharydów, mniejsze ilości disacharydów (sacharozy, galaktozy, alfa, beta-trehalozy, gentiobiozy i laminarybiozy), trisacharydów (melezytozy, maltotriozy, 1-ketozy, panozy, izomaltozy, glukozy, erlozy, izomaltotriozy, theanderozy, centozy, izopanozy i maltopentaozy) oraz oligosacharydy są obecne w miodzie [ryc. 2].[29,30] Wiele z tych cukrów powstaje w czasie dojrzewania i dojrzewania miodu. Kwas glukonowy, produkt utleniania glukozy, jest głównym kwasem organicznym obecnym w miodzie; ponadto znaleziono niewielkie ilości kwasu octowego, mrówkowego i cytrynowego. Te kwasy organiczne odpowiadają za kwaśną (pH od 3,2 do 4,5) właściwość miodu.[32] Miód składa się również z kilku ważnych aminokwasów, takich jak wszystkie dziewięć aminokwasów niezbędnych i wszystkie aminokwasy nieistotne, z wyjątkiem asparaginy i glutaminy. Jako główny aminokwas występujący w miodzie podano prolinę, a następnie inne rodzaje aminokwasów.[33] Enzymy (diastaza, inwertaza, oksydaza glukozowa, katalaza i kwaśna fosfataza) stanowią główne składniki białkowe miodu.[34] Poziom witamin w miodzie jest niski i nie zbliża się do zalecanego dziennego spożycia [ryc. 3]. Wszystkie witaminy rozpuszczalne w wodzie występują w miodzie, a najczęściej występuje witamina C. W miodzie znaleziono około 31 różnych minerałów, w tym wszystkie główne minerały, takie jak fosfor, sód, wapń, potas, siarka, magnez i chlor [Rysunek 4]. W miodzie wykrywa się wiele niezbędnych składników śladowych, takich jak krzem (Si), rubid (RB), wanad (V), cyrkon (Zr), lit (Li) i stront (Sr). Jednakże niektóre metale ciężkie, takie jak ołów (Pb), kadm (Cd) i arsen (As), są obecne jako substancje zanieczyszczające.[35] Poprzednie badania wykazały, że w miodzie znajduje się około 600 lotnych składników, które przyczyniają się do jego potencjalnych skutków biomedycznych.[36] Lotnych związków miodu jest na ogół niewiele, ale obejmują aldehydy, alkohole, węglowodory, ketony, estry kwasów, benzen i jego pochodne, piran, terpen i jego pochodne, norisoprenoidy, a także siarkę, furan i związki cykliczne.[37,38] Flawonoidy i polifenole, które działają jako przeciwutleniacze, to dwie główne cząsteczki bioaktywne obecne w miodzie. Najnowsze dowody wykazały obecność prawie trzydziestu rodzajów polifenoli w miodzie.[39,40] Istnienie i poziomy tych polifenoli w miodzie mogą się różnić w zależności od źródła pochodzenia kwiatowego, warunków klimatycznych i geograficznych. Niektóre związki bioaktywne, w tym galangina, kwercetyna, kemferol, luteolina i izorhamnetyna, są obecne we wszystkich rodzajach miodu, podczas gdy naringenina i hesperetyna występują tylko w określonych odmianach. Ogólnie rzecz biorąc, większość związków fenolowych i flawonoidowych w miodzie składa się z kwasu galusowego, kwasu syryngowego, kwasu elagowego, kwasu benzoesowego, kwasu cynamonowego, kwasu chlorogenowego, kwasu kawowego, izorhamnetyny, kwasów ferulowych, mirycetyny, chryzyny, kwasu kumarowego, apigeniny, kwercetyny, kemferolu, hesperetyny, galanginy, katechiny, luteoliny i naringenina.[39,40] Donoszono, że składniki miodu wywierają działanie przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwzapalne, antyproliferacyjne, przeciwnowotworowe i przeciwprzerzutowe.

Struktury głównych flawonoidów, kwasów organicznych i kwasów fenolowych w miodzie

Flawonoidy odnoszą się do grupy aktywnych związków naturalnych o strukturze 15-węglowej, składającej się z dwóch pierścieni benzenowych połączonych heterocyklicznym pierścieniem piranowym.[42] Ogólnie klasyfikuje się je jako flawonole (kwercetyna, kemferol i pinobanksyna), flawony (luteolina, apigenina i chryzyna), flawanony (naringenina, pinocembryna i hesperetyna), izoflawony (genisteina) i antocyjanidyny. Donoszono, że niektóre flawonoidy, w tym genisteina, chryzyna, luteolina i naringenina, wykazują działanie estrogenne i często określa się je jako fitoestrogeny. Rycina 5 przedstawia strukturę chemiczną głównych flawonoidów i kwasów fenolowych występujących w miodzie.

Aktywność przeciwutleniająca

Utleniacze, takie jak tlen, zapobiegają uszkodzeniom, odgrywając rolę przeciwutleniacza wykrywanego w żywności i organizmie człowieka.[45] Chociaż funkcja naturalnych przeciwutleniaczy w organizmie człowieka nie jest w pełni poznana, badania wykazały wpływ naturalnego miodu na wiele procesów starzenia i procesów wysoce reaktywnych składników pochodzących z tlenu, które zwane są wolnymi rodnikami i reaktywnymi formami tlenu (ROS) powstają podczas metabolizmu. Składniki te oddziałują z lipidami i składnikami białkowymi w błonach komórkowych, enzymami, a także DNA. Te szkodliwe reakcje mogą prowadzić do różnych chorób. Na szczęście przeciwutleniacze wychwytują wolne rodniki, zanim wyrządzą szkody. W ochronnym przeciwutleniaczu znajdują zastosowanie zarówno substancje enzymatyczne, jak i nieenzymatyczne.[46] Zdolność miodu do właściwości przeciwutleniających jest związana z jasnością miodu; dlatego ciemniejszy miód ma wyższą wartość przeciwutleniającą. Wykazano, że głównym czynnikiem odpowiedzialnym za aktywność przeciwutleniającą miodu są związki fenolowe, gdyż zawartość fenoli jest powiązana z wartością aktywności absorbancji rodników w miodzie.[47] Pozostałe badania wykazały, że działanie przeciwutleniające jest związane z połączeniem szerokiej gamy substancji aktywnych występujących w miodzie. Zatem miód ma zdolność działania jako dietetyczny przeciwutleniacz. Według literatury naukowej miód stosowany samodzielnie lub w połączeniu z terapią konwencjonalną może być nowym przeciwutleniaczem w walce ze stresem oksydacyjnym.[47] W rzeczywistości większość danych pochodzących z badań eksperymentalnych wskazuje, że istnieje zasadnicza potrzeba zbadania przeciwutleniającego działania miodu na różne zaburzenia u ludzi.

Aktywność przeciwdrobnoustrojowa

Głównymi czynnikami aktywności przeciwdrobnoustrojowej miodu są enzymatyczna reakcja utleniania glukozy i niektóre jej aspekty fizyczne,[48,49] ale inne czynniki, które mogą wykazywać działanie przeciwdrobnoustrojowe miodu to wysokie ciśnienie osmotyczne/niski WA, niskie pH/kwaśne środowisko, niska zawartość białka, wysoki stosunek węgla do azotu, niski potencjał redoks ze względu na wysoki poziom cukrów redukujących, lepkość ograniczająca rozpuszczony tlen i inne czynniki chemiczne/fitochemikalia. Ze względu na właściwości miodu, takie jak niski poziom WA i kwasowości wody, oksydaza glukozowa i nadtlenek wodoru, miód nie sprzyja rozwojowi drożdży i bakterii.[50] Nie wszystkie peroksydazy są źródłem poziomu antybakteryjnego miodu, ale w miodzie odkryto wiele produktów o niskim poziomie antybakteryjnym, w tym terpeny, pinokembrynę, alkohol benzylowy, kwas 3,5-dimetoksy-4-hydroksybenzoesowy (kwas syringowy), 3,5-dimetoksy-4-hydroksybenzoesan metylu (syringian metylu), kwas 2-hydroksy-3-fenylopropionowy, kwas 2-hydroksybenzoesowy, kwas 3,4,5-trimetoksybenzoesowy i 1,4-dihydroksybenzen.

Wiele badań wykazało, że działanie przeciwbakteryjne miodu ma minimalne stężenie hamujące; dlatego miód ma minimalne stężenie niezbędne do całkowitego zahamowania wzrostu. Spośród wielu rodzajów miodu miód manuka ma najwyższy poziom aktywności nienadtlenkowej.[49,53] Badania wykazały, żeEscherichia coliIStaphylococcus aureusmożna w znaczący sposób zapobiec, stosując miód manuka.[54] Wykazano, że działanie przeciwbakteryjne miodu jest skuteczne wobec wielu patogenów bakteryjnych i grzybów.[55,56]

Aktywność apoptotyczna

Komórki nowotworowe charakteryzują się niewystarczającym obrotem apoptotycznym i niekontrolowaną proliferacją komórkową.[57] Substancje chemiczne stosowane w leczeniu raka są induktorami apoptozy.[58] Miód powoduje apoptozę w wielu typach komórek nowotworowych poprzez depolaryzację błony mitochondrialnej.[58,59] Miód zwiększa aktywację kaspazy 3 i rozszczepianie polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) w ludzkich liniach komórkowych raka okrężnicy, co jest związane z jego wysoką zawartością fenolu.[60] Ponadto powoduje apoptozę poprzez modulowanie ekspresji białek pro- i antyapoptotycznych w raku jelita grubego.[60] Miód indukuje ekspresję p53, kaspazy 3 i proapoptotycznego białka Bax, a także zmniejsza ekspresję antyapoptotycznego białka Bcl2.[60] Miód wytwarza ROS, co prowadzi do aktywacji p53 i p53, z kolei moduluje ekspresję białek pro- i antyapoptotycznych, takich jak Bcl-2 i Bax.[60] Doustne podanie miodu zwiększa ekspresję proapoptotycznego białka Bax, a także zmniejsza ekspresję antyapoptotycznego białka Bcl-2 w tkance nowotworowej szczurów Wistar.[61] Dożylne wstrzyknięcie miodu manuka działa apoptotycznie na linie komórek nowotworowych poprzez zaangażowanie kaspazy 9, która z kolei aktywuje kaspazę-3, białko wykonawcze. Miód manuka wywołuje apoptozę, która wiąże się również z aktywacją PARP, fragmentacją DNA i utratą ekspresji Bcl-2.[62] Właściwości apoptotyczne miodu sprawiają, że może on być naturalną substancją jako środek przeciwnowotworowy, ponieważ wiele obecnie stosowanych chemioterapeutyków to środki indukujące apoptozę.

Działanie przeciwzapalne i immunomodulujące

Przewlekły stan zapalny może hamować gojenie poprzez uszkodzenie tkanek. Według aktualnej literatury miód zmniejsza reakcję zapalną w modelach zwierzęcych, hodowlach komórkowych[63,64,65] i badaniach klinicznych.[66] Zawartość fenoli w miodzie odpowiada za działanie przeciwzapalne.[67] Te związki fenolowe i flawonoidowe powodują tłumienie prozapalnego działania cyklooksygenazy-2 (COX-2) i/lub indukowalnej syntazy tlenku azotu (iNOS).[68] Wykazano, że miód i jego składniki biorą udział w regulacji białek, w tym iNOS, dekarboksylazy ornitynowej, kinazy tyrozynowej i COX-2. Odkryto, że różne rodzaje miodu indukują wytwarzanie czynnika martwicy nowotworu alfa, interleukiny-1 beta (IL-1β) i IL-6.[69,70,71] Miód zwiększa liczbę limfocytów T i B, przeciwciał, eozynofili, neutrofili, monocytów i komórek NK podczas pierwotnej i wtórnej odpowiedzi immunologicznej w hodowli tkankowej.[72]

Wykazano, że powolna absorpcja prowadzi do wytwarzania czynników fermentacyjnych o krótkich łańcuchach kwasów tłuszczowych (SCFA).[73] Jest prawdopodobnym mechanizmem, że spożycie miodu może skutkować produkcją SCFA.[74] Potwierdzono działanie immunomodulujące SCFA.[75] Dlatego miód może indukować odpowiedź immunologiczną poprzez te fermentowalne cukry.[76] Zaobserwowano, że cukier, nigerooligosacharydy, obecny w miodzie ma działanie wzmacniające odporność.[77] Za immunomodulację odpowiadają także niecukrowe składniki miodu.[76]

Właściwości lecznicze

Miód i rana

Miód jest najstarszym znanym ludzkości środkiem gojącym rany, choć niektóre nowoczesne środki chemiczne zawiodły pod tym względem.[53] Badania eksperymentalne ilustrują więcej dokumentów potwierdzających jego zastosowanie w gojeniu się ran ze względu na jego bioaktywność, w tym działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwzapalne i przeciwutleniające.[78] Miód pobudza leukocyty do uwalniania cytokin, co rozpoczyna kaskadę naprawy tkanek. Ponadto aktywuje odpowiedź immunologiczną na infekcję.[79] Donoszono także o stymulacji innych właściwości odpowiedzi immunologicznej przez miód (proliferacja limfocytów B i T oraz aktywność fagocytów). Miód indukuje wytwarzanie przeciwciał. Wiele dowodów sugeruje stosowanie miodu do opatrywania i leczenia ostrych ran oraz łagodnych i umiarkowanych oparzeń powierzchownych i częściowej grubości.[80] Chociaż niektóre badania wykazały skuteczność miodu w leczeniu ran i owrzodzeń nóg, potrzebne są dalsze badania, aby wzmocnić obecne dowody.

Miód i cukrzyca

Istnieją mocne dowody wskazujące na korzystny wpływ miodu w leczeniu cukrzycy.[81] Wyniki te wskazują na perspektywy terapeutyczne stosowania miodu lub innych silnych przeciwutleniaczy jako dodatku do standardowych leków przeciwcukrzycowych w kontroli cukrzycy. Jeśli chodzi o ograniczenia związane ze stosowaniem przeciwutleniaczy, jako uzupełnienie konwencjonalnej terapii przeciwcukrzycowej można również zastosować inne interwencje mające na celu zmniejszenie wytwarzania RFT. W jednym z badań klinicznych dotyczących cukrzycy typu 1 i typu 2, stosowanie miodu wiązało się ze znacznie niższym indeksem glikemicznym niż w przypadku sacharozy lub glukozy w cukrzycy typu 1 i w normie.[82] Cukrzyca typu 2 ma podobne wartości dla miodu, glukozy i sacharozy. U pacjentów z cukrzycą miód może znacznie obniżyć poziom glukozy w osoczu w porównaniu z dekstranem.[83] U pacjentów zdrowych i z hiperlipidemią zmniejsza także zawartość lipidów we krwi, homocysteiny i białka C-reaktywnego. Jednakże pozostaje kilka pytań, zwłaszcza związanych z perspektywą kontrolowania cukrzycy za pomocą interwencji ukierunkowanych zarówno na stres oksydacyjny, jak i hiperglikemię. Co więcej, terapeutyczne działanie miodu w leczeniu cukrzycy można nie tylko ograniczyć do kontrolowania glikemii, ale także można rozszerzyć na łagodzenie powiązanych chorób metabolicznych.[81]

Miód i rak

Obecne badania pokazują, że miód może wywierać działanie przeciwnowotworowe poprzez kilka mechanizmów.[84] Badania wykazały, że miód ma właściwości przeciwnowotworowe poprzez zakłócanie wielu szlaków sygnalizacji komórkowej, w tym indukowania apoptozy, szlaków antymutagennych, antyproliferacyjnych i przeciwzapalnych. Miód modyfikuje odpowiedź immunologiczną.[84] Wykazano, że miód zapobiega proliferacji komórek, indukuje apoptozę, modyfikuje przebieg cyklu komórkowego i powoduje depolaryzację błony mitochondrialnej w kilku typach nowotworów, takich jak komórki raka skóry (czerniak), [85] komórki nabłonkowe gruczolakoraka, komórki raka szyjki macicy, [86] komórki raka endometrium, [87,88] komórki raka wątroby, komórki raka jelita grubego, komórki raka prostaty, [89,90,91] komórki nerek rak [92], komórki raka pęcherza moczowego, ludzki niedrobnokomórkowy rak płuc, [93] komórki raka kości (kostniakomięsak) oraz komórki raka białaczki i jamy ustnej (rak płaskonabłonkowy jamy ustnej).[94] Ponadto miód może hamować kilka form nowotworów w modelach zwierzęcych, w tym raka piersi, raka, czerniaka, raka okrężnicy, raka wątroby i raka pęcherza moczowego. Jednak potrzebne są dalsze badania, aby lepiej zrozumieć pozytywny wpływ miodu na raka.

Miód i astma

Miód jest powszechnie stosowany w medycynie ludowej do leczenia stanów zapalnych, kaszlu i gorączki.[95] Wykazano, że miód może działać łagodząco na objawy astmy lub zapobiegać jej wywołaniu. Przewlekłe zapalenie oskrzeli i astmę oskrzelową leczono doustnym spożywaniem miodu w modelach zwierzęcych.[95] Ponadto badanie przeprowadzone przez Kamaruzamanai in. wykazali, że leczenie miodem skutecznie hamowało zapalenie dróg oddechowych wywołane albuminą jaja kurzego, zmniejszając związane z astmą zmiany histopatologiczne w drogach oddechowych, a także hamowało wywoływanie astmy.[96] Odkryto również, że wdychanie miodu skutecznie usuwa rozrost komórek kubkowych wydzielających śluz. Jednakże potrzebne są przyszłe badania, aby zbadać wpływ miodu i lepiej zrozumieć mechanizmy, dzięki którym miód zmniejsza objawy astmy.

Miód a choroby układu krążenia

Przeciwutleniacze obecne w miodzie, takie jak flawonoidy, polifenole, witamina C i monofenole, mogą być powiązane ze zmniejszonym ryzykiem niewydolności sercowo-naczyniowej. W chorobie niedokrwiennej serca ochronne działanie flawonoidów, takich jak przeciwutleniające, przeciwzakrzepowe, przeciw niedokrwienne i zwiotczające naczynia, a flawonoidy zmniejszają ryzyko chorób wieńcowych poprzez trzy mechanizmy: (a) poprawę rozszerzenia naczyń wieńcowych, (b) zmniejszenie zdolności płytek krwi do krzepnięcia oraz (c) hamowanie utleniania lipoprotein o małej gęstości. Chociaż istnieje szerokie spektrum rodzajów przeciwutleniaczy, w różnych rodzajach miodów dominują kwas kawowy, kwercetyna, ester fenetylowy, kemferol, galangina i akacetyna. Kilka badań wykazało, że niektóre polifenole miodu mają obiecującą funkcję farmakologiczną w zmniejszaniu zaburzeń sercowo-naczyniowych. Jednakże,in vitroIna żywonależy rozpocząć badania i próby kliniczne w celu dalszej walidacji tych związków w zastosowaniach medycznych.[97]

Miód i choroby neurologiczne

Istnieje ważna literatura naukowa ilustrująca środki odżywcze jako nowe terapie neuroprotekcyjne, a miód jest jednym z takich obiecujących przeciwutleniaczy nutraceutycznych.[16] Miód ma działanie przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe i antynocyceptywne oraz poprawia zawartość utleniającą w ośrodkowym układzie nerwowym. Z kilku badań dotyczących miodu wynika, że polifenole miodu mają właściwości nootropowe i neuroprotekcyjne.[98] Polifenole zawarte w miodzie tłumią biologiczne ROS, które prowadzą do neurotoksyczności, starzenia i patologicznego odkładania się nieprawidłowo sfałdowanych białek, w tym beta-amyloidu.[99] Polifenolowe składniki miodu przeciwdziałają stresowi oksydacyjnemu poprzez ekscytotoksyny, w tym kwas chinolinowy i kwas kainowy, oraz neurotoksyny, w tym 5-S-cysteinylo-dopaminę i 1-metylo-4-fenylo-1,2,3,6-tetrahydropirydynę.[99] Co więcej, składniki polifenoli miodu przeciwdziałają bezpośrednim wyzwaniom apoptotycznym poprzez beta amyloidu, indukowaną rtęć metylową i retinoid.[100] Surowy miód i polifenole miodu zmniejszają zapalenie nerwów wywołane mikroglejem, które jest wywoływane przez immunogenne neurotoksyny lub uszkodzenie niedokrwienne.[101] Co najważniejsze, polifenole miodu przeciwdziałają zapaleniu układu nerwowego w hipokampie, strukturze mózgu odpowiedzialnej za pamięć.[102] Polifenole miodu zapobiegają zaburzeniom pamięci i indukują produkcję pamięci na poziomie molekularnym.[102] Kilka badań sugeruje, że modyfikacje specyficznych obwodów nerwowych leżą u podstaw poprawy pamięci i neurofarmakologicznego działania miodu.[16] Jednakże potrzebne są dalsze badania w celu określenia ostatecznego biochemicznego wpływu miodu na dysfunkcję mitochondriów, apoptozę, martwicę, ekscytotoksyczność i zapalenie układu nerwowego. Należy bardziej szczegółowo zbadać działanie przeciwlękowe, antynocyceptywne, przeciwdrgawkowe i przeciwdepresyjne.

Miód i choroby żołądkowo-jelitowe

Sugeruje się, że miód jest potencjalnie przydatny w leczeniu różnych schorzeń przewodu żołądkowo-jelitowego, takich jak choroby przyzębia i inne choroby jamy ustnej, niestrawność oraz jako część doustnej terapii nawadniającej.In vitrobadania sugerują, że miód wykazuje działanie bakteriobójcze przeciwkoHelicobacter pylori[103] chociaż badanie kliniczne terapii miodem manuka w celu wywołania eradykacji Helicobacter nie wykazało korzystnego leczenia.[104] Ponadto miód może być skuteczny jako część doustnej terapii nawadniającej, a jak wykazały badania kliniczne, miód wykazuje działanie terapeutyczne w leczeniu niemowląt i dzieci przyjętych do szpitala z zapaleniem żołądka i jelit, co wskazuje na znaczne skrócenie czasu trwania biegunki u pacjentów leczonych miodem.[105,106]

WNIOSEK

Istnieją wystarczające dowody zalecające stosowanie miodu w leczeniu schorzeń. Potrzebne są dowody potwierdzające zastosowanie miodu we wszystkich obszarach praktyki klinicznej. Badania wykazały, że lecznicze działanie miodu może wynikać z jego właściwości antybakteryjnych, przeciwzapalnych, apoptotycznych i przeciwutleniających. Przegląd ten powinien dostarczyć lekarzowi niezwykłych dowodów potwierdzających zastosowanie miodu w medycynie. Chociaż istnieją badania oceniające skuteczność miodu w celach medycznych, potrzebne są dalsze badania, aby uwzględnić wszystkie lecznicze aspekty miodu.

Wsparcie finansowe i sponsoring

Zero.

Konflikty interesów

Nie ma konfliktu interesów.

Potwierdzenie

Autorzy pragną podziękować Research Affairs Uniwersytetu Medycznego w Neyshabur za wsparcie finansowe tej pracy.

REFERENCJE

1.Dashora N, Sodde V, Bhagat J, Kirti SP, Labo R. Aktywność przeciwnowotworowa Dendrophoe falcate przeciwko rakowi wodobrzusza Ehrlicha u szwajcarskich myszy albinosów. Uprawy farmaceutyczne. 2011;7:1.[Google Scholar]
2.Adebolu TT. Wpływ naturalnego miodu na lokalne izolaty bakterii powodujących biegunkę w południowo-zachodniej Nigerii. Afr J Biotechnologia. 2005;4:1172–4.[Google Scholar]
3.Ashrafi S, Mastronikolas S, Wu CD. Zastosowanie miodu w leczeniu wrzodów aftowych IADR/AADR/CADR 83. sesja ogólna. Baltimore, Maryland, USA: 2005. s. 9–12.[Google Scholar]
4.James H. Papyrus Harris, darowizna na rzecz świątyni re w Heliopolis. W: Birch S., red. Piersi starożytne zapisy Egiptu, część czwarta pSalt 825, egipski tekst magiczny. 1876.[Google Scholar]
5.Bansal V, Medhi B, Pandhi P. Honey – Odkryte na nowo lekarstwo i jego użyteczność terapeutyczna. Kathmandu Univ Med J (KUMJ) 2005;3:305–9.[PubMed] [Google Scholar]
6.Bell SG. Terapeutyczne zastosowanie miodu. Sieć noworodkowa. 2007;26:247–51. doi: 10.1891/0730-0832.26.4.247.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
7.Hassapidou M, Fotiadou E, Maglara E, Papadopoulou SK. Pobór energii, skład diety, wydatek energetyczny i otłuszczenie ciała młodzieży w północnej Grecji. Otyłość (Srebrna Wiosna) 2006;14:855–62. doi: 10.1038/by.2006.99.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
8.Babacan S., Rand AG. Charakterystyka amylazy miodowej. J Nauka o jedzeniu. 2007;72:C050–5. doi: 10.1111/j.1750-3841.2006.00215.x.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
9.Pataca LC, Borges Neto W, Marcucci MC, Poppi RJ. Oznaczanie pozornych cukrów redukujących, wilgotności i kwasowości w miodzie metodą spektrometrii w podczerwieni z osłabionym współczynnikiem odbicia całkowitego i transformacją Fouriera. Talanta. 2007;71:1926–31. doi: 10.1016/j.talanta.2006.08.028.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
10.Inglet GE. Historia słodzików – naturalnych i syntetycznych. J Toxicol Środowisko Zdrowie. 1976;2:207–14. doi: 10.1080/15287397609529427.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
11.Ahmed S., Othman NH. Miód jako potencjalny naturalny środek przeciwnowotworowy: przegląd jego mechanizmów. Uzupełnienie oparte na Evid Alternat Med. 2013;2013:829070. doi: 10.1155/2013/829070.[DOI] [bezpłatny artykuł PMC] [PubMed] [Google Scholar]
12.Khalil I, Moniruzzaman M, Boukraâ L, Benhanifia M, Islam A, Islam N i in. Właściwości fizykochemiczne i przeciwutleniające miodu algierskiego. Cząsteczki. 2012;17:11199–215. doi: 10,3390/cząsteczki170911199.[DOI] [bezpłatny artykuł PMC] [PubMed] [Google Scholar]
13.Attia WY, Gabry MS, El-Shaikh KA, Othman GA. Przeciwnowotworowe działanie miodu pszczelego w mysim modelu guza wodobrzusza Ehrlicha zbiega się ze stymulacją komórek odpornościowych. J Egipt Public Health Assoc. 2008;15:169–83.[PubMed] [Google Scholar]
14.Estevinho L, Pereira AP, Moreira L, Dias LG, Pereira E. Przeciwutleniające i przeciwdrobnoustrojowe działanie ekstraktów związków fenolowych z miodu północno-wschodniej Portugalii. Żywność Chem Toxicol. 2008;46:3774–9. doi: 10.1016/j.fct.2008.09.062.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
15.Abdulrhman M, El-Hefnawy M, Ali R, El-Goud AA. Miód i cukrzyca typu 1. W: Liu CP, wyd. Cukrzyca typu – powikłania, patogeneza i metody leczenia alternatywnego. Chorwacja: w technologii; 2008.[Google Scholar]
16.Ghosh S., Playford RJ. Bioaktywne związki naturalne stosowane w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Clin Sci (Londyn) 2003;104:547–56. doi: 10.1042/CS20030067.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
17.Mijanur Rahman M, Gan SH, Khalil MI. Neurologiczne skutki miodu: obecne i przyszłe perspektywy. Uzupełnienie oparte na Evid Alternat Med. 2014;2014:958721. doi: 10.1155/2014/958721.[DOI] [bezpłatny artykuł PMC] [PubMed] [Google Scholar]
18.Newmana TG. Almanach Miodowy. Chicago, Illinois: Newman; 1983.[Google Scholar]
19.Komputer Molana. Potencjał miodu w promowaniu zdrowia jamy ustnej. Generał Dent. 2001;49:584–9.[PubMed] [Google Scholar]
20.Bergman A, Yanai J, Weiss J, Bell D, David MP. Przyspieszenie gojenia ran poprzez miejscowe zastosowanie miodu. Model zwierzęcy. Jestem J Surg. 1983;145:374–6. doi: 10.1016/0002-9610(83)90204-0.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
21.Irving TB, Ahmad K, Ahsan MM. Podstawowe nauki Koranu. Ch. 5. Kąpiel: Pitman Press; 1987. Historia stworzenia.[Google Scholar]
22.Lay-flurrie K. Miód w leczeniu ran: efekty, zastosowanie kliniczne i korzyści dla pacjenta. br. J. Nurs. 2008;17:S30, S32–6. doi: 10.12968/bjon.2008.17.Sup5.29649.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
23.Betts J. Kliniczne zastosowanie miodu w leczeniu ran. Czasy pielęgniarek. 2008;104:43–4.[PubMed] [Google Scholar]
24.Helmy N, El-Soud A. Miód pomiędzy tradycyjnymi zastosowaniami a najnowszą medycyną. Maced J Med Sci. 2012;5:205–14.[Google Scholar]
25.Biały JW. Skład miodów amerykańskich. Waszyngton, DC, USA: Służba Badań Rolniczych, USDA; 1962.[Google Scholar]
26.White JW., Jr. Wykrywanie zafałszowań miodu metodą analizy węglowodanów. J Assoc Off Anal Chem. 1980;63:11–8.[PubMed] [Google Scholar]
27.Islam A, Khalil I, Islam N, Moniruzzaman M, Mottalib A, Sulaiman SA i in. Właściwości fizykochemiczne i przeciwutleniające miodów z Bangladeszu przechowywanych dłużej niż rok. BMC Uzupełnienie Altern Med. 2012;12:177. doi: 10.1186/1472-6882-12-177.[DOI] [bezpłatny artykuł PMC] [PubMed] [Google Scholar]
28.Manyi-Loh CE, Clarke AM, Ndip RN. Identyfikacja związków lotnych w ekstraktach rozpuszczalnikowych miodów produkowanych w Republice Południowej Afryki. Afr J Agric Res. 2011;6:4327–34.[Google Scholar]
29.Sato T, Miyata G. Korzyści nutraceutyczne, część iii: Miód. Odżywianie. 2000;16:468–9. doi: 10.1016/s0899-9007(00)00271-9.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
30.Siddiqui I, Furgala B. Izolacja i charakterystyka oligosacharydów (disacharydów) z miodu. J. Apic Res. 1967;6:139–45.[Google Scholar]
31.Siddiqui IR, Furgala B. Izolacja i charakterystyka oligosacharydów (trisacharydów) z miodu. J. Apic Res. 1968;7:51–9.[Google Scholar]
32.Mato I, Huidobro JF, Simal-Lozano J, Sancho MT. Znaczenie niearomatycznych kwasów organicznych w miodzie. J Żywność Prot. 2003;66:2371–6. doi: 10.4315/0362-028x-66.12.2371.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
33.Francuski VM, Cooper RA, Molan PC. Działanie przeciwbakteryjne miodu na gronkowce koagulazo-ujemne. J Chemiczna substancja przeciwdrobnoustrojowa. 2005;56:228–31. doi: 10.1093/jac/dki193.[DOI] [PubMed] [Google Scholar]
34.Iglesias MT, De Lorenzo C, Del Carmen Polo M, Martín-Alvarez PJ, Pue